|
Concertverslag
: Gerry Wolthof als Neil Young – 16 Januari 2011 Penny Lane, Oostburg
Concertverslagen |
17 januari 2011 | In Bluesmagazine
Tekst & Foto’s : Fons Kersbulck
De website
van bluesclub The Lane uit Oostburg trok onmiddellijk mijn aandacht toen ik daar
de naam Gerry Wolthof tegenkwam en wel in het bijzonder in relatie tot Neil
Young. Neil Young is één van die legendarische zangers/gitaristen waarmee hele
volkstammen zijn opgegroeid en een ieder kent ongetwijfeld wel een aantal van
zijn songs.
Gerry Wolthof
is de zanger/lead-gitarist van de Neil Young Mirror Band (NYMB). Vandaag had
bluesclub The Lane hem uitgenodigd. Gerry zou vandaag solo en met akoestisch
gitaarspel optreden.
Aangekomen in
Oostburg zag ik dat het optreden deze keer niet in de zaal van de bluesclub was,
maar in café Penny Lane zelf. De zaal is een annex van Penny Lane.
Rond
aanvangstijd (16:00 u) was er al behoorlijk wat publiek in Penny Lane. In de
hoek was een geïmproviseerd podium gemaakt van een grote houten plaat, liggend
op een aantal kratjes Jupiler.
Het café was
een kakofonie van kakelende mensen totdat een was kalende man met grijs lang
haar het podium betrad, zijn gitaar opnam, een soundcheck nam van twee seconden
en even checkte of alle snaren goed gestemd waren. Vervolgens hing hij een soort
beugel om de nek, waarin hij zijn mondharmonica bevestigde.
“Welkom op de
laatste dag van mijn tour door zeeland…,die gisteren is begonnen”, zo grapte de
man.
Moet eerlijk
zeggen dat ik erg benieuwd was naar wat deze man zou gaan doen. Gitaar,
mondharmonica en dan ook nog eens de bijzondere kopstem van Neil Young nadoen?
Ga er maar aan staan.
De eerste
gitaarnoten vulden de zaal en vrijwel onmiddellijk had hij de aandacht van het
publiek. Neil Young-fanaten herkenden gelijk het nummer ‘Expecting To Fly’ en
toen Gerry eenmaal zijn mond opendeed werd het pas echt stil. Iemand die naast
me aan de bar stond en net een biertje bestelde draaide zich om en zei zachtjes:
“Weten ze zeker dat dit Neil Young niet is?….Vermomd!”
Kon al vanaf
de eerste frasen onderschrijven wat deze man hier zei. Wat een ongelofelijke
benadering van de grootmeester himself was dit! Ik krijg niet snel kippenvel,
maar nu….
Toen ik zo eens rondkeek in het publiek zag ik dat velen met mij de verbazing en
vooral ook het respect deelden.
Na een rustig
eerste nummer ging het verder met ‘On The Way Home’, een lekkere up-tempo song
en opnieuw die fenomenale stem. Neil Young Mirror….beter hadden ze die naam niet
kunnen kiezen, want de man die hier zat was absoluut een muzikaal en vooral
vocaal spiegelbeeld van Neil Young.
In ‘Hey Hey
My My’ was het de combinatie van mondharmonica en gitaar wat velen mensen deed
terugdenken aan de jaren zestig, begin jaren zeventig, hoogtijdagen in de
extensieve carrière van mr. Young.
Een heel
bekend nummer uit de eerste set (hierna zouden er nog twee sets en maar liefst
drie toegiften volgen), was ongetwijfeld ‘Ohio’, wat destijd de gehele wereld
overging. Afsluiter van de eerste set was Cortez The Killer.
Pauze. Gerry
werd met lof overladen door diverse mensen uit het publiek. Geheel terecht.
Ondertussen was het alsmaar drukker en drukker geworden. De aantallen waren
boven alle verwachtingen en bijna moest men besluiten om alsnog naar de
(grotere) zaal uit te wijken.
De tweede set
ving aan met een intro op harmonica en gitaar met het nummer ‘Out On The
Weekend’, gevolgd door het misschien wat minder bekende maar o zo mooie ‘From
Hank To Hendrix’ Het was zo’n song waarvan de lyrics en de gepassioneerde en
emotionele wijze waarop Gerry het bracht de mensen echt raakte.
Wereldsong
‘Long May You Run’ was een song die echt insloeg bij het publiek en voor velen,
zelfs mensen die niet zo into Neil Young waren, een meezinger werd.
Kippenvelmomenten alom.
Enkele andere
nummers in de tweede set waren ‘Unknown Legend’, ‘Ambulance Blues’, ‘To Far Gone’,
‘Human Highway’ en ‘Don’t Let It Bring You Down’.
De derde set
ving aan met ‘Only Love Can Break You Heart’, gevolgd door het (helaas) altijd
nog zo actuele ‘Love And War’ en ‘Old Man’ De allerbekendste song van Neil Young
is misschien wel ‘Heart of Gold’ en het publiek ging ook helemaal uit zijn dak
toen Gerry dit nummer op sublieme wijze bracht. Opnieuw zo’n meezinger, vooral
het refrein natuurlijk.
Voorlaatste
song van de derde set is het gevoelige ‘Comes A Time’
Het kon niet
uitblijven of er werd geroepen om een toegift. Gerry streek over zijn hart en
vervolgens over zijn gitaar en speelde er maar liefst drie. ‘Keep On Rockin’ In
The Free World’ was daarvan wel het bekendste.
Afsluitend (de aanwezigen bij deze middag/avond zullen dit
zeker beamen) kan ik alleen maar zeggen dat het meer dan de moeite waard is om
deze Gerry Wolthof eens aan het werk te zien. Deze man is absoluut een
topvertolker van Neil Young en ook de passie waarmee hij zijn muziek brengt is
van hoog niveau. Heb hem zelf nog niet gezien met zijn Neil Young Mirror Band
maar Bluesmagazine-reporter Gerrit Harmsen echter wel en zijn verslag is terug
te lezen onder de volgende link:
http://www.bluesmagazine.nl/neil-young-mirror-band-18-april-2010-escape-veenendaal
      
    
|
